တိမ္ျဖဴ တေျဖးေျဖးလႊင့္ပါးသြားတာကို
ေကာင္းကင္ႀကီး သတိမထားခဲ့မိဘူး။
ဒီေရ တေျဖးေျဖးထြက္ခြာသြားတာကို
သဲေသာင္ျပင္ သတိမထားခဲ့မိဘူး။
လေရာင္တေျဖးေျဖး ကြယ္ေပ်ာက္သြားတာကို
ညအေမွာင္ သတိမထားခဲ့မိဘူး။

အခ်စ္ တေျဖးေျဖးေလ်ာ့ပါးလာတာကို
ငါတို႔ သတိမထားခဲ့မိဘူး။
ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမွားခဲ့တယ္ဆိုၿပီး
အရာအားလံုးကို ႏႈတ္ဆိတ္တိတ္ဆိတ္ေစခဲ့တယ္။

နင္က ေျပာတယ္...
နင္ထြက္ခြာမသြားပါဘူးတဲ့
ဟုတ္ပါတယ္.. ငါ့ေဘးကေန နင္ထြက္မသြားပါဘူး
"အခ်စ္"ကသာ ငါတို႔ကို ခဲြထြက္သြားခဲ့တာပါ...

(၁) ၿပီးဆံုးသြားတဲ့စာမ်က္ႏွာကို ျပန္မလွန္ခ်င္ရင္ မလွန္တာက အေကာင္းဆံုးပဲ။ ဖုန္သလိပ္ေတြေၾကာင့္ မ်က္စိစပ္မွာ စိုးလို႔ပါ။

(၂) တကယ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိခဲ့ရင္ အမုန္းနဲ႔ အခ်စ္တစ္ခုကို အဆံုးမသတ္ပါနဲ႔။

(၃) ေနာင္တဆိုတာ စိတ္ဓာတ္ကိုအေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ေနာင္တဆိုတာ ဆံုးရႈံးမႈထက္ ပိုႀကီးတဲ့ဆံုးရႈံးမႈ၊ အမွားထက္ ပိုႀကီးတဲ့မွားယြင္းမႈျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တ မရပါနဲ႔။

(၄) အခ်စ္က မီးအိမ္၊ သူငယ္ခ်င္းကအရိပ္ဆိုရင္ မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါ သင့္ပတ္လည္မွာ အရိပ္ေတြပဲ က်န္ေနတာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သင့္ကို အားအင္ေတြေပးတဲ့သူျဖစ္တယ္။

(၅) အခ်စ္က ထမင္းျဖဴနဲ႔တူတယ္၊ ရိုမန္တစ္က စားပဲြခံုေပၚက ဟင္းနဲ႔တူတယ္။ ဆာေလာင္ေနခ်ိန္မွာ လူေတြက ထမင္းစားခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုက္လည္းဝေရာ လူေတြက ဟင္းေကာင္းမေကာင္းဆိုတာကိုပဲ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ စားခဲ့တဲ့ထမင္းျဖဴရဲ႕အရသာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိမရၾကဘူး။

(၆) ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကိုယ္ စိတ္ရႈပ္၊ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ေပးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က တျခားလူရဲ႕စကား၊ တျခားလူရဲ႕ အျပဳအမႈနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတာျဖစ္တယ္။

(၇) ေအာင္ျမင္တဲ့လူတိုင္းမွာ စတင္ျခင္းဆိုတာရွိတယ္။ စတင္ရဲတဲ့သူကမွ ေအာင္ျမင္တဲ့လမ္းကို ရွာေတြ႔မွာျဖစ္တယ္။

(၈) ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ရွိသူ၊ အေဝးကိုလွမ္းျမင္တတ္သူေတြကို ေလာကႀကီးက အၿမဲလမ္းဖယ္ေပးတယ္။

(၉) ပတ္ဝန္းက်င္က ကိုယ့္စိတ္အလိုအတိုင္း ျဖစ္ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ အဆိုးျမင္သူက ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ အထိန္းခ်ဳပ္ကို ခံရတယ္။ အေကာင္းျမင္သူက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ထိန္းခ်ဳပ္တယ္။

(၁ဝ) မနာလို၊ ဝန္တိုတယ္ဆိုတာ ဓားတစ္လက္နဲ႔တူတယ္။ တျခားသူရဲ႕ေနာက္ေက်ာကုိ ထိုးရင္ထိုး မထိုးရင္ ကိုယ့္ရင္ကို ကိုယ္ျပန္ထိုးတယ္။

 (99sanay)